تبلیغات
وبلاگ احمد علیزاده فلاح - زود قضاوت نکنیم

یا امیرالمؤمنین حیدر

زود قضاوت نکنیم

تاریخ:شنبه 31 خرداد 1393-07:33 ق.ظ

پیرمردی، مفلس و برگشته بخت                              روزگاری داشت ناهموار و سخت

    هم پسر، هم دخترش بیمار بود                               هم بلای فقر و هم تیمار بود

    رفت سوی آسیا هنگام شام                                    گندمش بخشید دهقان یك دو جام

    زد گره در دامن آن گندم، فقیر                          شد روان و گفت كای حی قدیر

   گر تو پیش آری به فضل خویش دست                   برگشائی هر گره كایام بست

     چون كنم، یا رب، در این فصل شتا                      من علیل و كودكانم ناشتا

     می‌خرید این گندم ار یك جای كس                هم عسل زان می‌خریدم، هم عدس

      بس گره بگشوده‌ای، از هر قبیل                           این گره را نیز بگشا، ای جلیل

      این دعا می‌كرد و می‌پیمود راه                           ناگه افتادش به پیش پا، نگاه

      دید گفتارش فساد انگیخته                                     وان گره بگشوده، گندم ریخته

     بانگ بر زد، كای خدای دادگر                             چون تو دانائی، نمی‌داند مگر

      سالها نرد خدائی باختی                                             این گره را زان گره نشناختی

    این چه كار است، ای خدای شهر و ده                 فرقها بود این گره را زان گره

     چون نمی‌بیند، چو تو بیننده‌ای                          كاین گره را برگشاید، بنده‌ای

     تا كه بر دست تو دادم كار را                                 ناشتا بگذاشتی بیمار را

   هر چه در غربال دیدی، بیختی                               هم عسل، هم شوربا را ریختی

   من ترا كی گفتم، ای یار عزیز                                 كاین گره بگشای و گندم را بریز

   ابلهی كردم كه گفتم، ای خدای                              گر توانی این گره را برگشای

   آن گره را چون نیارستی گشود                                 این گره بگشودنت، دیگر چه بود

    من خداوندی ندیدم زین نمط                                یك گره بگشودی و آنهم غلط

     الغرض، برگشت مسكین دردناك                             تا مگر برچیند آن گندم ز خاك

     چون برای جستجو خم كرد سر                                دید افتاده یكی همیان زر

    سجده كرد و گفت كای رب ودود                           من چه دانستم ترا حكمت چه بود؟

     هر بلائی كز تو آید، رحمتی است                         هر كه را فقری دهی، آن دولتی است

      تو بسی ز اندیشه برتر بوده‌ای                                 هر چه فرمان است، خود فرموده‌ای

      زان به تاریكی گذاری بنده را                               تا ببیند آن رخ تابنده را

     تیشه، زان بر هر رگ و بندم  زنند                          تا كه با لطف تو، پیوندم زنند

     گر كسی را از تو دردی شد نصیب                          هم، سرانجامش تو گردیدی طبیب

     هر كه مسكین و پریشان تو بود                                خود نمی‌دانست و مهمان تو بود

    رزق زان معنی ندادندم خسان                               تا تو را دانم پناه بی‌كسان

   ناتوانی زان دهی بر تندرست                                   تا بداند كانچه دارد زان توست

   زان به درها بردی این درویش را                            تا كه بشناسد خدای خویش را

   اندرین پستی، قضایم زان فكند                                  تا تو را جویم، تو را خوانم بلند

   من به مردم داشتم روی نیاز                                       گرچه روز و شب در حق بود باز

   من بسی دیدم خداوندان مال                                  تو كریمی، ای خدای ذوالجلال

   بر در دونان، چو افتادم ز پای                                   هم تو دستم را گرفتی، ای خدای

   گندمم را ریختی، تا زر دهی                                   رشته‌ام بردی، كه تا گوهر دهی

 در تو، پروین، نیست فكر و عقل و هوش                  ورنه دیگ حق نمی‌افتد ز جوش

   پروین اعتصامی  




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر




Admin Logo
themebox Logo